:: I am limited edition ::

วันก่อนรื้อลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วเจอกับสมุดเล่มหนึ่งเข้า เป็นเล่มที่เราใช้เขียนและจดบันทึกอะไรหลาย ๆ อย่าง ทั้งเรื่องงานและเรื่องทั่วไป เปิดอ่านไปเรื่อย ๆ ก็เพลินดีเหมือนกัน จนกระทั่งเปิดมาเจอหน้าหนึ่งซึ่งมีบทกลอนที่เขียนด้วยดินสอ ลายมือขยุกขยุยมาก บอกว่า

เมื่อขอบฟ้าฉาบแสงอรุณรุ่ง

กลิ่นคละคลุ้งเกสรสีอ่อนหวาน

ภูมรินเจ้าเข้าจับจองกลีบดอกบาน

หากเจ้าคร้านเหลียวลงมองต้องดอกดิน

จากดอกนั้นสู่ดอกนี้ที่โผผิน

เจ้าโบยบินข้ามผ่านดอกหญ้าไหว

ดอกน้อยน้อยที่กลิ่นหอมไม่ตรึงใจ

ดอกซึ่งไร้คนยลจนยอมเย็น

มันเป็นดอกหญ้าธรรมดาที่มีความพิเศษยิ่งกว่าดอกกุหลาบงาม ๆ หลายดอกที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมเสียด้วยซ้ำ มันบริสุทธิ์และซื่อตรงในแบบของมัน ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน ภายนอกมันก็เหมือนกับดอกหญ้าทั่วไป แต่เรากลับมองเห็นความแตกต่างที่มันมีแต่ดอกอื่น ๆ ไม่มีอย่างชัดเจน

เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะยืนหยัดอย่างกล้าหาญแบบนั้นตลอดไป และแน่นอนว่าเราจะคอยเฝ้ามองมันเบ่งบานด้วยจิตใจอันเข้มแข็งแบบนั้นตลอดไปด้วยเช่นกัน

ไม่ว่าเมื่อไหร่ มันก็จะยังคงเป็นดอกหญ้าเพียงดอกเดียวที่มีความสำคัญอยู่ในใจเรา